بلافاصله مىافزايد : « بهشتيان در آنجا نه سخن لغو و بيهوده اى مىشنوند ، و نه دروغ و تكذيبى را » ( * ( لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَلا كِذَّاباً ) * ) . شراب دنيا عقل را مىزدايد ، و هوش را از سر مىبرد ، و انسان را به بيهوده گويى و سخنان ناموزون وامىدارد ، اما شراب طهور بهشتى به انسان روح و عقل و نور و صفا مىبخشد . در اينكه مرجع ضمير « فيها » چيست ؟ دو احتمال داده‌اند : نخست اينكه به « بهشت » باز مىگردد ، و ديگر اينكه به « كاس » ( جام ) . بنا بر تفسير اول مفهوم آيه چنين خواهد بود كه در بهشت سخن لغو و دروغى نمىشنوند مانند آنچه در آيه 10 و 11 سوره « غاشيه » آمده است فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ لا تَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً : « آنها در بهشت عالى جاى خواهند داشت بهشتى كه در آن سخن لغو و بيهوده نخواهى شنيد » . و بنا بر تفسير دوم مفهوم آيه اين است كه از نوشيدن آن جام شراب لغو و بيهوده و دروغى حاصل نمىشود ، مانند آنچه در آيه 23 طور آمده است : يَتَنازَعُونَ فِيها كَأْساً لا لَغْوٌ فِيها وَلا تَأْثِيمٌ : « آنها در بهشت جامهاى پر از شراب طهور را از يكديگر مىگيرند كه نه بيهوده گويى در آن است و نه گناه » . به هر حال يكى از مواهب بزرگ معنوى بهشتيان اين است كه در آنجا اثرى از دروغپردازيها ، بيهوده گوئيها ، تهمتها و افتراها ، تكذيب حق ، و توجيه باطل ، و گفتگوهاى ناهنجارى كه قلب پرهيزكاران را در اين دنيا آزار مىدهد وجود نخواهد داشت و به راستى چه زيباست آن محيطى كه اثرى از اين سخنان ناموزون و رنجآور در آن وجود ندارد ، و طبق آيه 62 مريم « جز سلام و تحيت و سخنان مسالمتآميز در آنجا چيزى نمىشنوند » « لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلَّا سَلاماً » .